Please, mind the gap between the train and the platform μου φωνάζει ο σταθμός, έτσι τ’ όνομά μου δεν ξανάκουσα απαντάει μια μυστήρια φωνή από το μουσικό άλλο γαλαξία.
Μπροστά μου σάρκινοι όγκοι κρύβουν τη θέα στην απέναντι όχθη, αλλά δεν τους κρατάω κακία γιατί ξέρω ότι θα λιώσουν με τις ζέστες. Ήδη στην κίτρινη γραμμή του χώματος -το μονοπάτι των τυφλών- άρχισαν να σχηματίζονται λιμνούλες λίπους και ληγμένης αγανάκτησης. Η λάσπη της αναμονής που έχτισε το οικόπεδο που τώρα συνειδητά καταπατώ.

Το άρωμα της αληθινής υποκρισίας και του ζωώδους καθωσπρεπισμού είναι εθιστικό σε κάτι τέτοια μέρη με ιδιωτική θέα στον απέναντι καθρέφτη..Όλο και πιο βαθιές ανάσες, να φτάσει μέσα μου για να καταφέρω να ρίξω κι εγώ μια ματιά σ’ αυτό που μου στερούν. Κι ύστερα, σαν σύγχρονη Πυθία, να μαγειρέψω την επόμενη διφορούμενη απάντηση σε αδιάκριτες ερωτήσεις μασώντας μαραμένα φύλλα δάφνης. Της λαμπρής και της ένδοξης ολόδικής μου, της ήττας του εγώ και του είναι.

Μέχρι χθες δεν ήξερα τι γεύση είχε η πραλίνα και το μπισκότο όταν στηρίζονται πάνω σε κρέμα. Δε γνώριζα πώς να σπρώξω μαλακά τον μπροστά μου όγκο, πώς να τον εξολοθρεύσω για να εξασφαλίσω λίγα λεπτά ζωής. Δεν ήξερα πώς ένας ηλεκτρικός παλμός μπορεί να σβήσει σε μια στιγμή αυτά που μήνες το χέρι μου ακολουθεί, ούτε το πώς μοιάζει ο απέναντι εαυτός μου, κρυμμένος στο πλήθος.

Γι’ αυτό θα μαζέψω την άψυχη και ασώματη καρδιά μου πριν περάσει το τρένο.

<click to enlarge>

Dedicated to all naives who made up the “cyber sex” story.
NEVER underestimate a pissed engineer (with artistic inclines).

Αγαπημένε Μορφέα.

Σου γράφω για να σου πω ότι φέτος ήμουν καλό παιδί. Δεν είπα ψέμματα ούτε κορόιδεψα κανέναν. Εκανα όπως μου είπες: έλεγα πάντα τη μισή  αλήθεια, την υπόλοιπη την έκρυβα να μην τη δει κανείς και μου την κλέψει. Το φθόνο μου τον έλεγα στην Αγάπη και μετά το μάθημα μαζί ταίζαμε το γλυκό δηλητήριο στην κουτσή γάτα της γειτονιάς. Αφού μαζέψαμε και τις 7 ζωές της σε ένα μπουκάλι, το πουλησα κρυφά στην Αθανασία με αντάλαγμα να με αφήσει να την πιω στο παγούρι μου. Με την Αγάπη δεν ξαναμιλήσαμε από τότε, θυμάμαι τσακωθήκαμε και την έπνιξα σε μια σταγόνα ουίσκι από πάγο.

Ούτε απελπίστηκα όταν έγραψα 11 στην Αλγεβρα, αλλά πείσμωσα και διάβασα καλά το θεώρημα Μέσης Ηλικίας για να ευχαριστήσω τη δασκάλα μου, τη Ζωή. Και ήμουν επιμελής μαθητής, γιατί ήμουν κρυφά ερωτευμένος μαζί της, ήθελα να την κάνω ευτυχισμένη. Όλα αυτά μέχρι που η κολλητή μου, η Ελπίδα, μου είπε ότι η Ζωή είναι πουτάνα, πηγαίνει με όλους και χρεώνει ακριβά. Πόσο πόνεσα, πόσο την ήθελα μόνο δικιά μου! Πόσα όνειρα είχα κάνει για τους δυο μας, μου τα γκρέμισε όλα…Τη μίσησα μα η Αγάπη είχε πεθάνει…Κι όμως μου ήταν τόσο δύσκολο να την αποχωριστώ. Αλλά ακόμα πιο επώδυνη ήταν η προδοσία της Ελπίδας, μου γκρέμισε το χάρτινο παλάτι που έκανα τόση ώρα να χτίσω - ο αέρας μου έπαιρνε συνέχεια τα τραπουλόχαρτα. Έτσι αποφάσισα ότι δεν την ήθελα πλέον στο μυαλό μου: την έδεσα στο κρεβάτι και τη βίασα μέχρι που εξανεμίστηκε, γιατί όσο θυμωμένος κι αν ήμουν, δεν ήθελα η Ελπίδα απλώς να πεθάνει τελευταία και μόνη.

Γι’ αυτό σου γράφω, Μορφέα, γιατί εσύ είσαι η τελευταία μου συντροφιά. Φέτος το καλοκαίρι λοιπόν δε θέλω δώρο, θέλω να με κάνεις Ονειροκατακτητή, θέλω τη δύναμη να γράφω και να ορίζω τα όνειρα της Ζωής, να την κάνω να ματώσει από πόθο για μένα, να με παρακαλεί να την κάνω δικιά μου. Γιατί χωρίς αυτή δεν είμαι τίποτα, μόνο σκόνη και αέρας που πασχίζει να γατζωθεί από σημαδεμένα πρόσωπα. Και το ξέρει.

Πάντα δικός σου,
ένας Άγγελος

Σχόλια: Το δείγμα χρίζει άμεσης ψυχιατρικής υποστήριξης. Είναι επείγον.
Ζωή, κοινωνική λειτουργός

Τι μάθαμε σήμερα στο σχολείο, μαμά:

Ότι τα χρωματιστά, τα ασπρόμαυρα, τα λευκά, τα ξεθωριασμένα, τα ηλιοκαμένα, τα αδέσποτα, τα μόνα και τα έρημα πλένονται στους 24° χωρίς μαλακτικό ή ενισχυτικό πλυσίματος. Προαιρετικά μπορούμε να προσθέσουμε λίγο αλατοπίπερο ή προφίλ στο facebook. Προτιμούμε υγρό απορρυπαντικό σε πράσινο χρώμα με μπλε καπάκι, ενώ η δοσολογία κυμαίνεται από 1 έως αμέτρητα σφηνάκια, μέχρι να ξεχάσουμε που έχουμε παρκάρει το δοσομετρητή.
Κλείνουμε το καπάκι και επιλέγουμε το καθημερινό πρόγραμμα χωρίς ρεπό ή διάλειμμα για τσιγάρο, και ρυθμίζουμε στις χαμηλότερες απότομες στροφές. Ανάλογα με τον τύπο του πλυντηρίου που διαθέτουμε η πλύση διαρκεί από 8 έως 20 ώρες, οπότε μέχρι να ολοκληρωθεί καλό είναι να ασχοληθούμε λίγο και με το γυάλισμα του παρκέ, που έχουμε παραμελήσει.
Οι βρώμικες κάλτσες και τα ξεχασμένα εσώρουχα τοποθετούνται απλώς στο καλάθι των άπλυτων αναμνήσεων, και όταν ξεχειλίσουν τα πάμε στον κοντινότερο μπλε κάδο ανακύκλωσης μαζί με τις κιτρινισμένες εφημερίδες και τις κυκλωμένες αγγελίες.

Μετά το τέλος της πλύσης είναι σημαντικό να βγάζουμε τα ρούχα από τον κάδο και να αφήνουμε ανοιχτό το πορτάκι, να μπει καλοκαιρινός αέρας και έρωτας για να μη σκουριάσει και γίνει χάρτινος.
Απλώνουμε τα βρεγμένα στους τοίχους και πάμε για ψώνια στα κωλόμπαρα, αποφεύγοντας κατεψυγμένα μυαλά και απομιμήσεις υποσχέσεων.
Όταν επιστρέψουμε έχουν ήδη στραγγίξει, οπότε αφού τα μαζέψουμε, τα διπλώσουμε στα τέσσερα και τα κλειδώσουμε στο συρτάρι, σκουπίζουμε και την τελευταία σταγόνα αίμα τους από το γυαλισμένο παρκέ.
Έπειτα είμαστε έτοιμοι για τις υπόλοιπες δουλειές του κλουβιού.

Αλλά μαμά, γιατί το kinder αυγό μου δεν καρφώνεται στον τοίχο?

Είπαμε να γιορτάσουμε το τέλος του Ιούνη πρόωρα, αφού οι διακοπές φαίνεται να αργούν κάμποσο ακόμα.
Αντί λοιπόν να πηδήξουμε στην Καλντέρα του Πινατούμπο ή να βράσουμε στο ζουμί μας κάναμε ένα αυτοσχέδιο νυχτερινό μπαλκονάτο και ξορκίσαμε προσωρινά τους δαίμονες των φωτοβολταικών. Και ενώ η πόλη θα αδειάζει και οι νάνοι των ευχών θα ξεροψήνονται στην άμμο, η προνομιούχα οπισθοφυλακή θα (ξανα)απολαύσει τσάρκα με άδειο λεοφωρείο. Οκ, αν βρει χρόνο..

Περπατώντας στη μέση του δρόμου. δίπλα στα ταξί, τις σκόρπιες επιστροφές και τα τελευταία ποτά εκτιμάς την ησυχία των πορτοκαλί φώτων και της παρεξηγημένης άσφαλτου. Και επειδή τώρα μου έρχεται στο μυαλό μία ανάμνηση-μυρωδιά από καινούρια έπιπλα ΙΚΕΑ σε χαρτόκουτες και με ζαλίζει, σκέφτομαι συνειρμικά πώς πρέπει να αρχίσω ανακύκλωση μνήμης και να κατεβάσω τα υπόλοιπα σκουπίδια first thing in the morning.

Επίσης, έχω την αμυδρή υποψία πως όταν σκέφτομαι και γράφω συνειρμικά δε βγαίνει σχεδόν κανένα νόημα, παρόλα αυτά επειδή οι γεύσεις που μαθαίνεις να σου αρέσουν είναι οι πιο εθιστικές και δύσκολες να τις κόψεις, το συνεχίζω (και το γουστάρω τρελά).
Και επειδή δεν “οδηγώ με μάτια κλειστά σε στροφές επικίνδυνου πάθους”, αλλά κοιμάμαι πάντα με το ένα μάτι ανοιχτό και το άλλο γειωμένο στο όνειρο, έχω μάθει να εκτιμώ τους σχοινοβάτες, τους περιστασιακούς χασισοπότες και αυτούς που τη βρίσκουν με το εμφιαλωμένο εν μέσω σκληρών νερών (όπου το Calgonit δεν πιάνει).

ps: Ο βασιλικός στο μπαλκόνι μου τα έχει φτύσει με τη ζέστη και την υγρασία…

Δύσκολοι καιροί για γονιοπαθείς bloggers.
Όταν η καληφάση* κυριαρχεί σε έναν κόσμο χωρίς safe sex…
Όταν το bareback γίνεται mainstream…
Όταν το cocksucking θέλει τη σιλικόνη του…

…τότε το Σπουργίτι ξεπουπουλιάζεται.

ps: A B C D E E E.
ps2: It’s good to be back.

*για απορίες  σχετικά με το περιεχόμενο της λέξης παρακαλώ αφήστε comment και θα σας διαφωτίσω το συντομότερο δυνατόν.

Πόσες φορές μου έχει τύχει να βρίσκω ένα μικρό “θησαυρό” πληροφορίας θαμμένο σε ένα περιοδικό, εφημερίδα ή παιδικό βιβλίο. Θησαυρό όχι τόσο γιατί σημαίνει κάτι άμεσα για εμένα, αλλά γιατί το αναγνωρίζω ως το ιδανικό “δώρο” για κάποιον γνωστό μου. Κάτι δηλαδή που ξέρω ότι ψάχνει καιρό ή ότι γενικά τον ενδιαφέρει, κάποιο κομμάτι ξεχασμένης γνώσης ή ανάγνωσης.
Αλλά μετά το ξεχνάω και ξαναθάβεται στο ντουλάπι/κάτω απ’το κρεβάτι/σε κάποια βαλίτσα ή τσέπη, μέχρι να έρθει ο καιρός να το ξανασυναντήσω τυχαία ψάχνοντας κάτι τελείως διαφορετικό.

Κάπως έτσι έγινε και στη συγκεκριμένη περίπτωση:

Πριν από μερικούς μήνες, όταν δηλαδή κυκλοφόρησε το 03 τεύχος της FAQ, βρήκα μία συνέντευξη της Κικής Δημουλά. Το βρήκα λοιπόν ιδανικό να το δώσω σε μία φίλη, μεγάλη θαυμάστρια της εν λόγω ποιήτριας. Για κάποιους λόγους όμως, ενώ το περιοδικό ταξίδεψε, δεν έφτασε τελικά στα χέρια της, αλλά έμεινε κλεισμένο σε μία ντουλάπα ανάμεσα σε κάτι κόλλες αναφοράς.
Έτυχε λοιπόν σήμερα να κανονίσουμε μία συνάντηση. Και ψάχνοντας για κάποιο άσχετο χαρτί σε ένα άσχετο μέρος έπεσα πάνω στη συγκεκριμένη εφημερίδα. Οπότε αφού το timing είναι τέλειο και εκτός απροόπτου η συνέντευξη καθώς και το υπόλοιπο τεύχος θα φτάσουν τελικά στα χέρια της.

(Μήπως να το υπογράψω κιόλας για να αποκτήσει μεγαλύτερη αξία )

…φρέσκος φρέσκος από το Corel Painter. Τα χρώματα μου θυμίζουν λίγο την αφίσα της ταινίας Sex and the City τώρα που το σκέφτομαι.
Anywayz, προστέθηκε και στη σελίδα Headers μαζί με τους προηγούμενους.

ps: Έχει ένα υπέροχο φεγγάρι αυτές τις μέρες κι έφαγα μία γαργαλιστικά νόστιμη λεμονόπιτα. Σχεδόν ηδονικό…

Είναι 2 από τα φαινομενικά μη σημαντικά πράγματα που χρησιμοποιώ καθημερινά, αλλά για κάποιο μυστήριο λόγο μου φτιάχνουν τη διάθεση (=χαμογελώ χωρίς λόγο).

Η συγκεκριμενη κούπα από το MoMA (+1 επειδή είναι ασπρόμαυρη), η οποία ανήκει στην κατηγορία “love at first sight”:

και η παρακάτω πάνινη τσάντα, την οποία ως οικολογικά ευσυνείδητη πολίτης (γκουχ γκουχ) χρησιμοποιώ για τα ψώνια στο super market. Το ιδιαίτερο με αυτή την τσάντα δεν είναι -προφανώς- το γεγονός ότι είναι πάνινη, αλλά το μήνυμα που έχει:

Τι θα προσπαθούσα να κάνω, αν ήξερα ότι δεν θα μπορούσα να αποτύχω?
(ακολουθεί ο ειρμός των σκέψεων που μου ήρθαν αυθόρμητα ως απάντηση -αν φαίνονται κάπως διαστροφικές, κατηγορήστε την τσάντα μου και την Αφροδίτη στον 9ο οίκο μου και τα κρεμμύδια που έπλυνα)

1η σκέψη: θα γινόμουν serial killer
2η σκέψη: θα πετούσα
3η σκέψη: δεν θα έκανα τίποτα

Zen, καλοί μου άνθρωποι, ηρεμία, ginseng και βαθιές ανάσες. Αμήν.

Στο youtube έχει και άλλα videos, αλλά αυτό είναι το μόνο αξιοπρεπές που βρήκα από την πορεία:

\

Πολλές φωτογραφίες θα βρείτε στο gayworld.gr

edit: Από βδομάδα θα ανέβουν και οι επίσημες φώτο του pride (θυμάστε τον φωτογράφο με το κόκκινο μπλουζάκι και το καρτελάκι) στο athenspride.eu και νομίζω κάποια videos.