Love to Fuck!

<click to enlarge>

Ο καλλιτεχνικός πυρετός συνεχίζεται…
To συγκεκριμένο με soundtrack “Τα κόκκινα φώτα του μπαρ”.

Έκθεση Σκίτσου.

(click to enlarge)

To Athens Pride διοργανώνει έκθεση σκίτσου στις 7/6 με θέμα την “Ομοφοβία” ή αλλιώς “LGBT φοβία”.
Οι ενδιαφερόμενοι στείλτε τα έργα σας στο skitso@athenspride.eu

Untitled2.

(click to enlarge)

Ηχητικό Μήνυμα για το Athens Pride 2008 (edit)

από τη Sparrow και τον ElementsTv:

CLICK ΕΔΩ!

edit: Ελπίζω το wordpress να μην κάνει πάλι τα δικά του.

Untitled.

(click to enlarge)
Το θεωρώ συμμετοχή στο παιχνίδι “Ιδιογράφως” που κυκλοφορεί εδώ και κάμποσο καιρό στα ελληνικά blogs. Aν και δεν είναι κείμενο..

Για εδώ: http://autographcollectors.blogspot.com

Party Party Party! (Party)

2 to go please:

• Σάββατο 17/5, Party LGBT οργανώσεων -BePositive, Λ.Ο.Α., Ο.Λ.Κ.Ε., Σ.Α.Τ.Τ.Ε.- στο Booze (Κολοκοτρώνη 57) για την υποστήριξη του Athens Pride. Είσοδος 8€ με ποτό, από τις 22:30. Περισσότερα εδώ: www.athenspride.eu

• Τετάρτη 21/5, στο Tiki Athens (Φαλήρου 15, Μακρυγιάννη, Μετρό Ακρόπολη) το lesbian.gr διοργανώνει το Sticky Finger Women’s Party, προφανώς μόνο για γυναίκες. Περισσότερα εδώ: http://lesbian.gr/scene.php?t=scene&id=114

“Ο Έρωτας κι ο Ουρανός” και τα νεύρα μου κρόσια!

Άκουσον άκουσον: Η Επιτροπή Γονέων για το Ταμείο Υποτροφιών του Κολλεγίου Αθήνων-Κολλεγίου Ψυχικού διοργανώνει στο ΘΕΑΤΡΟΝ, Πολιτιστικό Κέντρο «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» (Πειραιώς 254, Ταύρος)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 16 και ΣΑΒΒΑΤΟ 17 ΜΑΙΟΥ, 8:30 ΜΜ

ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
«Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ»

Τραγουδούν:
ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΛΑΝΗ
ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ
ΤΡΙΦΩΝΟ
Συμμετέχει ο ηθοποιός ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΜΙΧΟΣ
κτλ κτλ.

Είναι βεβαίως προφανές ότι τα έσοδα της εκδήλωσης θα πάνε στο εν λόγω ταμείο, το οποίο δίνει υποτροφίες σε οικογένειες με οικονομικά προβλήματα για να σπουδάσουν στο Κολλέγιο ώστε «να μην καταντά η εκπαίδευση και η μόρφωση που δίνει το Κολλέγιο ένα είδος προνομίου της ευπορούσης τάξεως».

Πρώτον: Τι σχέση έχει η Νικολακοπούλου και οι λοιποί “αξιοσέβαστοι” καλλιτέχνες με το Κολλέγιο Αθηνών? Δε θυμάμαι κανένας τους να φοίτησε εκεί. Μην ξανακούσω την αγία Γαλάνη ή όποιον απ’ τους υπόλοιπους να μιλάει για “την αλήθεια της σχέσης της με τον κόσμο” γιατί θα πάρουν και τη δική μου αλήθεια να τη βάλουν εκεί που ξέρουν!  

Δεύτερον: Γιατί ενώ θέλω να παρακολουθήσω το συγκεκριμένο αφιέρωμα είμαι υποχρεωμένη να πληρώσω ένα πανάκριβο εισιτήριο (η τιμή ξεκινά από 43, 63, 83, 103€ και όλως τυχαίως η φθηνότερη σειρά έχει ήδη εξαντληθεί) για να υποστηρίξω το Κολλέγιο Αθηνών, το οποίο όχι μόνο δε μου λέει τίποτα αλλά με εκνευρίζει και σαν θεσμός?

Τρίτον: Σύμφωνα με τον ιδρυτή του, οι υποτροφίες δίνονται για να καταφέρουν και όχι τόσο οικονομικά εύρωστοι μαθητές να παρακολουθήσουν το Κολλέγιο για να μη δίνεται η εντύπωση του σχολείου-ελίτ. Αφού είναι σχολείο-ελίτ (από άποψη οικονομική τουλάχιστον. Αν δεν κάνω λάθος λίγοι πρωτεύσαντες των πανελληνίων προέρχονται από εκεί..)! Και στην τελική αν θέλουν να το παίξουν φιλάνθρωποι μπορούν να βάλουν το χέρι στη δική τους τσέπη.

Κάτι τέτοια γίνονται και με κάνουν να μη θέλω να ξαναπατήσω σε ανάλογη εκδήλωση. Προφανώς δεν θα πάω ούτε σε αυτή, αν και ομολογώ ότι ήταν μεγάλος πειρασμός. Δεν πειράζει όμως, στο εξής θα απολαμβάνω την ηδονή του παράνομου mp3 downloading των τραγουδιών τους.

Ρε ξουτ! :@

ps: Το Σάββατο στις 21:00 στην ΕΤ1 η εκπομπή “Η ζωή είναι αλλού” φιλοξενεί την Κική Δημουλά. Αυτό.

2+2=5

Πότε άρχισε η παρακμή; Τη μέρα που (ο άνθρωπος) προτίμησε την επιστήμη απ’ τη σοφία. Μαζί με την Αναγέννηση, ο ορθολογισμός, ο καπιταλισμός, ο επιστημονισμός. Έτσι είναι, αλλά τώρα που φτάσαμε ως εδώ, τι να κάνουμε;
Να προσπαθήσουμε να επαναφέρουμε μέσα μας, γύρω μας, τη σοφία και τη γεύση του ωραίου. Μόνο μία ηθική επανάσταση, και όχι κοινωνική ούτε πολιτική και τεχνολογική θα οδηγούσε και πάλι τον άνθρωπο στη χαμένη του αλήθεια.

(Simone de Beauvoir, “Les belles images”, 1966)

Η τεχνολογική πρόοδος των τελευταίων διακοσίων περίπου χρόνων. Αλματώδης, καταιγιστική, ανεξέλεγκτη.
Εκπληκτικά προιόντα της ανθρώπινης σκέψης, μαζική παραγωγή ιδεών και εφαρμογών τους. Ένας κυρίαρχος ορθολογισμός και ταυτόχρονα ένας οξύμωρος συναισθηματισμός (και φόβος) για το παρελθόν που περνάει ανεπιστρεπτί. Τη δύναμη του μυαλού να δημιουργήσει ένα καθ’ όλα τεχνητό (με την έννοια του διαφορετικού από αυτό που προυπήρχε απ’ τη “φύση”) ανθρώπινο περιβάλλον διαβίωσης και συμπεριφοράς ουδείς αμφισβητεί.

Πώς να τολμήσει λοιπόν κάποιος να ονομάσει όλη αυτή τη διαδικασία “παρακμή” χωρίς να χαρακτηριστεί απαισιόδοξος, καταστροφολόγος ή πολέμιος της εξέλιξης; Ποιος θα τολμήσει να συγκρίνει μία μαθηματική διαδικασία με ένα λογοτεχνικό κείμενο ή ένα παράγωγο τέχνης χωρίς να προκαλέσει τη συγκατάβαση των ακροατών του; Και τελικά ποια είναι αυτή η αλήθεια που έχει χάσει ο άνθρωπος και πρέπει να ξαναβρεί;

Από μία πιο ορθολογιστική πλευρά (επισημαίνω ότι γενικά χρησιμοποιώ αυτό τον όρο πέρα από οποιαδήποτε αρνητική χροιά του έχει αποδοθεί) τόσο η επιστήμη όσο και η τέχνη είναι προιόντα της ανθρώπινης σκέψης, με την έννοια ότι τόσο αυτό που ονομάζουμε συναίσθημα, όσο και η λογική είναι αποτέλεσμα χημικών διεργασιών -αν δεχτούμε ότι η τέχνη και η επιστήμη είναι κυρίως αποτελέσματα του πρώτου και της δεύτερης αντίστοιχα. Ο μόνος λόγος λοιπόν που η επιστήμη θεωρείται σήμερα πιο… mainstream (δεν μπορώ να βρω αντίστοιχο ελληνικό όρο) είναι μάλλον επειδή έχει πιο άμεσες και χειροπιαστές, ή, ακριβέστερα, πιο χρηστικές εφαρμογές στην καθημερινή ζωή. Γιατί δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι οι δύο έννοιες είναι ανεξάρτητες: σε θεωρητικό επίπεδο και οι δύο επιχειρούν -με διαφορετικό τρόπο- να προσεγγίσουν απαντήσεις σε ερωτήματα που απασχολούν τον άνθρωπο. Εξάλλου από την επιστήμη μπορεί να προκύψει τέχνη και αντίστροφα.
Νομίζω ότι αυτό που τελικά συγκρούεται είναι οι τόσο αμφιλεγόμενες έννοιες της τεχνοκρατίας και της ανθρωπιστικής παιδείας. Και μπορώ να υποστηρίξω ότι σήμερα έχουμε φτάσει στο άκρο: τεχνοκρατία. Από αυτή την άποψη θα μπορούσαμε ενδεχομένως να χαρακτηρίσουμε “παρακμή” την προαναφερόμενη πορεία.

Γεγονός είναι ότι ενώ η τεχνολογία έχει διανύσει τόσο μεγάλη πρόοδο, η “σοφία” γενικότερα, η ηθική (αν και δε μου αρέσει ο όρος, εδώ τον χρησιμοποιώ εννοώντας το σύνολο των “αξιών” που χρησιμοποιεί ένας άνθρωπος για να καταφέρει να επιβιώσει αρμονικά μαζί με άλλους με τις λιγότερες δυνατές συγκρούσεις) ειδικότερα, έχει παραμείνει στάσιμη.
Σχηματικά δηλαδή, καλούμαστε να συντηρήσουμε ένα οικοδόμημα το οποίο συνεχώς αναπτύσεται με νέα υλικά έχοντας στη διάθεσή μας περιορισμένα και ασύμβατα μέσα.

Και κάπου εδώ φτάνουμε και στον καπιταλισμό. Κυριαρχία του κεφαλαίου, σκοπός η επίτευξη του μεγαλύτερου κέρδους με το μικρότερο δυνατό κόστος. Δεν το κρίνω ως σωστό ή λάθος -κάτι που είναι εξάλλου υποκειμενικό. Στα πλαίσια όμως που αναφέρεται στο παραπάνω απόσπασμα είναι σαφές ότι αποτρέπει σε μεγάλο βαθμό την πνευματική και αισθητική καλλιέργεια, η οποία απαιτεί χρόνο και επαφή με ποικίλα ερεθίσματα. Ενδεχομένως, ένας χώρος που πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις είναι ο ακαδημαικός, και πάλι όμως υπό συγκεκριμένες συνθήκες που δύσκολα βρίσκονται (ειδικά στην Ελλάδα). Τα τεχνικά μέσα υπάρχουν και εξελίσσονται συνεχώς με γνώμοντα τη βασική οικονομική αρχή, ο άνθρωπος όμως δεν είναι “σχεδιασμένος” μόνο για να παράγει. Πρέπει (έχει την ανάγκη) να μπορεί να γεύεται τους καρπούς της προσπάθειάς του και να διευρύνει τους ορίζοντές του ακόμα κι αν από αυτό δεν προκύπτει άμεσο κέρδος (σε χρήμα). Έχει την ανάγκη της πνευματικής καλλιέργειας για να διαφοροποιηθεί από μία μηχανή που μπορεί να τον αντικαταστήσει.

Δηλαδή: η “γεύση του ωραίου”. Η αισθητική.
Άμεσα συνδεδεμένη με την καλλιτεχνική δημιουργία, έμμεσα -η καθόλου- συνδεδεμένη στο μυαλό του περισσότερου κόσμου με την επιστήμη. Και εκεί βρίσκεται πιστεύω το μεγάλο ελάττωμα της τεχνοκρατίας: θεωρεί την τεχνοκρατική εκπαίδευση (θετικές επιστήμες) μοναδικό -ή έστω κυρίαρχο- στοιχείο της προόδου. Το ζήτημα είναι ότι η αισθητική αναπτύσσεται σε μεγάλο βαθμό μέσα από την ανθρωπιστική παιδεία, την κριτική σκέψη -και άλλους εξίσου ωραίους και ουτοπικούς όρους σύμφωνα πάντα με την καταστροφική διδασκαλία τους (βλ. έκθεση)- και συμβάλει καθοριστικά στην πρόοδο, όντας ταυτόχρονα συστατικό στοιχείο της επιστήμης και της τέχνης. Γιατί πρόοδος δε σημαίνει μόνο παραγωγή υλικών αγαθών, αλλά και παραγωγή σκέψης, επιστημονικής και καλλιτεχνικής, στοιχείο εξίσου σημαντικό (αν πω πιο σημαντικό κινδυνεύω να χαρακτηριστώ ρομαντική).

Γι’ αυτό θεωρώ ένα έργο τέχνης (οποιασδήποτε μορφής τέχνης) ισάξιο με ένα επιστημονικό επίτευγμα, θεωρητικό ή πρακτικό. Γεγονός είναι ότι ορισμένοι αντλούν περισσότερα πράγματα από την τέχνη και άλλοι από την επιστήμη, ανάλογα με το τι τους εκφράζει. Αυτό όμως δε μειώνει σε καμία περίπτωση την αξία του ενός ή του άλλου. Υπό αυτή την έννοια νομίζω ότι ο άνθρωπος έχει χάσει ένα μεγάλο μέρος της αλήθειας του, που αν και δεν θα του επιτρέψει να καταλάβει ποτέ πλήρως τον κόσμο (αυτό είναι αδύνατο δεδομένου ότι τον μελετάει από συγκεκριμένη οπτική γωνία), θα του δώσει όμως τη δυνατότητα να συνεχίσει να επιβιώνει, να ισορροπεί, να παράγει (σκέψη ή υλικά αγαθά) και να νιώθει την ικανοποίηση ότι προχωράει και ανακαλύπτει.

Σαν υστερόγραφο: να σημειώσω ότι προφανώς το παραπάνω ζήτημα μπορεί να γεμίσει σελίδες. Επίσης μπορώ κι εγώ που γράφω αυτές τις γραμμές να βρω επιχειρήματα που να αντικρούουν τα παραπάνω, αν το δω από διαφορετική σκοπιά. Θεωρώ όμως ιδανικό το μοντέλο του “καθολικού ανθρώπου” (όχι, δεν αναφέρομαι στη θρησκεία) όπως εκφράστηκε στην Αναγέννηση, με την έννοια ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει μία σφαιρική παιδεία -όχι μόνο εκπαίδευση- και από εκεί και πέρα να μπορεί, έχοντας στέρεες βάσεις, να αναπτύξει τη συγκεκριμένη κλίση του -αν είναι συγκεκριμένη.
That’s all.

Δίνε το χέρι σου στο συνάνθρωπό σου γιατί μπορεί να είσαι ο τελευταίος που αγαπάει τον Άνθρωπο.

Είναι Σάββατο απόγευμα, από αυτές τις καλοκαιρινές μέρες που ο ήλιος δύει, αλλά δε φτάνει να ξεπεράσει τα ύψη των νεόδμητων πολυκατοικιών και των βρώμικων, φθαρμένων μεταπολεμικών τεράτων.
Κάποιος, κάπου, σε ένα από τα αμέτρητα μπαλκόνια που βλέπουν στον κοινό ακάλυπτο έχει βάλει δυνατά την τηλεόραση και επιβάλει το τσίρκο των ειδήσεων σε όλη τη γειτονιά: κάποιος οδηγός πέθανε. Η γειτόνισσα φωνάζει “Χαμηλώστε την ένταση”, αλλά οι δημοσιογράφοι την αγνοούν και συνεχίζουν ακάθεκτοι. Η ενημέρωση και το μάρκετινγκ της χαμένης ζωής έχουν πάντα προτεραιότητα.
Διαφημίσεις και σχεδόν ακούω τα αυτοκίνητα στον περιφερειακό δρόμο. Εκεί που βρίσκεται το αστυνομικό τμήμα και η “κρυφή” πύλη του Ιδρύματος που με γλιτώνει τόσο δρόμο.
Μία μάλλον συνηθισμένη μέρα στις αρχές Μαίου.

Κάτι περιστέρια βρήκαν βολική την κούτα που είχα αφήσει στο μπαλκόνι και την έκαναν κατοικήσιμη. Δεν υπολόγισαν βέβαια τον -ασυγκίνητο από τέτοιες πρωτοβουλίες- ανθρώπινο παράγοντα. Δεν ανέχομαι κουτσουλιές στη μπαλκονόπορτα ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να απαρνηθώ τη συγκατοίκηση μαζί τους.
Τηλέφωνα χτυπούν, ασύρματα δίκτυα συγκρούονται αθόρυβα, πληροφοριακό μποτιλιάρισμα αόρατο. Αλλά ο ήλιος ακόμα δύει στο τέλος της κεντρικής λεωφόρου, πέρα από κόσμο, θόρυβο, λεωφορεία και σκέψεις.
Ο Υμηττός πάλι απ’ την αντίθετη μεριά, απαλαγμένος από το συννεφιασμένη κουβέρτα που τον κάλυπτε όλο το χειμώνα και προμήνυε μπόρα. Ασυγκίνητος από τις εκφράσεις υπερβολής, δωρικός, αλλά κατακρεουργημένος, τις τελευταίες μέρες στέκεται γυμνός μπροστά σε τυφλά μάτια.

Η διπλανή φοιτήτρια -μόνο μία φορά την έχω δει- περνάει ερωτική απογοήτευση. Ο δικός της πληγωμένος μικρόκοσμος χωρίζεται με ένα μεσότοιχο χωρίς ηχομόνωση από τη δική μου απαγορευμένη περιοχή. Ένας μεσότοιχος και δύο μάτια και θα μπορούσα να βουτήξω στη δική της πραγματικότητα -κι αυτή στη δική μου.

Πόσο αποζητούμε και ταυτόχρονα αποφεύγουμε οι άνθρωποι την ένωση των Είναι μας. Η μοναξιά, ο εγωισμός, ο φόβος, η ανασφάλεια του Άλλου που δεν ξέρεις πώς μπορεί να διαταράξει την πολύτιμη (όσο και εύθραυστη) τάξη που με κόπο επιβάλεις στη μέρα. Ο ιδιοτελής σκοπός του διπλανού που πιστεύουμε πως διεισδύει και μολύνει καθετί κοντινό, οικείο.

Και όμως, πόσο θα ήθελα, έστω και για μια στιγμή, να ενώσω τις συνειδήσεις των ανθρώπων που ζούμε μαζί, αλλά συνάμα τόσο μα τόσο μακριά.
Συλλογική συνείδηση. Geist το είπαν οι Γερμανοί, η κοινή ψυχή, τόσο συνδεδεμένη ανά τους αιώνες με τον εθνικισμό και το μίσος. Δε θέλω την εθνική, θέλω την πανανθρώπινη συνείδηση, μόνο μια γουλιά να γίνω πιο σοφός. Να καταλάβω γιατί ο άνθρωπος αξίζει ή δεν αξίζει αυτό που έχει. Να μπορέσω να δω πέρα από τα όρια που μου βάζει η ανθρώπινη φύση, αυτή που τόσο εγωιστικά και απρόσκοπτα αρεσκόμαστε να θεωρούμε πανίσχυρη και κυρίαρχη.

Θέλω να δω πέρα από αυτό, να δω τη γη στρογγυλή, όχι μόνο ένα κομμάτι της, να μάθω το πριν και το τώρα. Ψυχή του Κόσμου, έγραψε ο Coelho. Όχι μόνο ανθρώπινη.
Γιατί πώς αλλιώς να πιστέψω στον Άνθρωπο αν δε μάθω πρώτα τι σημαίνει αυτό; Πώς να εκμεταλλευτώ το παράθυρο στον κόσμο αν δεν ξέρω τι βλέπω; Πώς να παλέψω, να δημιουργήσω και να βοηθήσω αυτόν που μέσα μου θεωρώ εχθρό, ξένο, προδότη;

Συλλογικά επιδιώκουμε την κυριαρχία στη φύση και έπειτα ατομικά την κυριάρχηση στη συλλογικότητα της φύσης μας. Εμφύλιοι και εξίσου μάταιοι (όχι με την έννοια της ματαιότητας του σκοπού, αλλά με την εξ ορισμού ματαιότητα της ύπαρξης) όλοι οι πόλεμοι. Με πιο σφοδρό και καταστροφικό αυτόν που δίνουμε για να διατηρήσουμε την πολυτέλεια του συνειδητού ζειν, από την πρώτη μέχρι την τελευταία αναπνοή.

“Δίνε το χέρι σου στο συνάνθρωπό σου, γιατί μπορεί να είσαι ο τελευταίος που αγαπάει τον Άνθρωπο”, τάδε έφη κάποιος.

Οι ειδήσεις τελείωσαν. Αλλά η ανθρώπινη ζωή που χάθηκε -η τόσο άρρηκτα όσο και άγνωστα συνδεδεμένη με τη δική μου- δεν τελείωσε. Απλώς χαμήλωσε την ένταση.