F.A.R.M.A. (Fight for Alternative, Renewable Methods and Autonomy)

 
Αν και γενικά αποφεύγω οποιαδήποτε ανάμιξη με φοιτητικές παρατάξεις, κυρίως διότι ο απόλυτα ξύλινος πολιτικός -και όχι πολιτικοποιημένος- λόγος που χρησιμοποιούν οι εκπρόσωποι των για να με (όχι προσωπικά) προσηλυτίσουν μου προκαλεί έντονη ναυτία και τάση προς εμετό, οφείλω να αναγνωρίσω και φυσικά να “εκμεταλλευτώ” πρωτοβουλίες όπως η παρακάτω.

Το ΔΙΚΤΥΟ (το οποίο πολιτικά πρόσκειται στο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.) διοργάνωσε σήμερα ομιλία με θέμα “Εναλλακτικές πηγές ενέργειας”.
Ομιλητές ήταν οι Κ. Θεοφύλακτος - Ενεργειολόγος, ο οποίος ανέλαβε το πιο επιστημονικό κομμάτι, συνεπώς και το πιο ενδιαφέρον για μένα, Χ. Κωνσταντάτος - Συντονιστής Ανοικτής Πόλης (δεν κατάλαβα τι είναι αυτό, τον βαρέθηκα και έφυγα) και Γ. Μάργαρης - υποψήφιος διδάκτωρ ΕΜΠ - Μέλος F.A.R.M.A.

Η ουσία της ομιλίας του πρώτου ήταν ότι η εξοικονόμηση είναι η πιο “πράσινη” και πιο αποδοτική εναλλακτική πηγή ενέργειας. Επίσης, κάτι που ήδη έχουμε καταλάβει, ότι το ελληνικό κράτος παραβλέποντας τις κοινοτικές οδηγίες δεν τηρεί τους προδιαγραφές μονώσεων, ηλεκτρικών και υδραυλικών εγκαταστάσεων στα κτήρια προκαλώντας έτσι τρομακτική ενεργειακή σπατάλη. Υποχρεώνει δε κάθε ενδιαφερόμενο επενδυτή στον τομέα των ΑΠΕ να διαθέτει και να ανανεώνει ετησίως ±22 άδειες τη στιγμή που σε χώρες όπως η Γερμανία δεν απαιτείται καμία. Μάλιστα κάθε ενδιαφερόμενος πολίτης που θέλει να εγκαταστήσει κάποια μικρής έκτασης μονάδα παραγωγής πχ. ηλεκτρικής ισχύος μέσω ΑΠΕ για οικιακή χρήση, θεωρείται από την ελληνική νομοθεσία επενδυτής στον τομέα αυτό (!) με ό,τι κωλύματα και επιπλέον έξοδα αυτό συνεπάγεται.

Και να περάσουμε στο δια ταύτα, δηλαδή στη F.A.R.M.A - Fight for Alternative, Renewable Methods and Autonomy-  της οποίας μέλος ήταν ο δεύτερος ομιλητής. Λοιπόν. Αντικειμενικός σκοπός της ομάδας αυτής είναι -σύμφωνα με το φυλλάδιό τους- η κατασκευή και εγκατάσταση μιας μικρής υδροηλεκτρικής μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας σε χωριό των Ζαπατίστας (!!!), η οποία θα ικανοποιεί τις ανάγκες των κατοίκων. Προσωπικά δεν μπορώ να πω ότι αυτό με συγκίνησε.. Είμαι αποδεδειγμένα μισάνθρωπος!
Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι στα πλαίσια της προσπάθειας αυτής η ομάδα οργανώνει εργαστήρια κατασκευής μικρών ανεμογενητριών (DIY) προς το παρόν μόνο στο κέντρο! Μάλιστα σύμφωνα με τον ομιλητή θα αξιοποιηθεί ένα παλιό κτήριο της πολυτεχνειούπολης (κοντά στην πύλη Κατεχάκη) στο οποίο θα οργανώνονται τέτοια εργαστήρια με τη συνεργασία και αντίστοιχων ομάδων της πολυτεχνικής κοινότητας.

Ακόμα κι αν δεν συγκινείστε από την προσπάθεια δημιουργίας υδροηλεκτρικού σταθμού σε χωριό της Τσιάπας (όχι, δεν είναι περιοχή του Κιλκίς, είναι στη Λ. Αμερική!), θεωρώ τη διαδικασία δημιουργίας υποτυπώδουν μονάδας ΑΠΕ τουλάχιστον ενδιαφέρουσα. Ιδιαίτερη τεχνογνωσία δεν απαιτείται, λέει, οπότε μπορούν η συμμετοχή δεν περιορίζεται στους μηχανικούς ή υποψήφιους μηχανικούς του ΕΜΠ.

ps: Η φώτο είναι καλλιτεχνική άποψη του χώρου της ομιλίας (θεατράκι κεντρικής πλατεία ΕΜΠ) πριν αρχίσει.

Info: FARMA- farma@riseup.net // 6946 558818 + 6947 776651 

Σχεδόν αφιερωμένο…

 

Όλο τ’ απόγευμα σ’ ένα παράθυροκαι κάτω αδιάφορα ο κόσμος περνάεικάποιο ραδιόφωνο, μόλις που ακούγεταιδίχως φτερά η ζωή μου πού πάειΜην πάμε απόψε πουθενάμόνο μια βόλτα μακρινή στην παραλίατων βαποριών τα φώτα κοίτα πως σκορπάνε στα νεράτου λούνα παρκ τη ρόδα πως γυρίζει μεσ’ στη νύχτατίποτα άλλο. Όπως παίζει μαζί σου το φως έτσι θέλωστα μαλλιά, στο προφίλ, στο καπέλο,στο λαιμό, στο γιακά και στα χείλη σου ακόμα,μην κουνιέσαι και πέσει στο σώμαΠώς βραδιάζει νωρίςόλα εδώ σαν φινάλε γιορτήςτο μπαλκόνι στενό, κάτω η πόλη μυρίζει

μοναξιά και καπνό 

 

 

(στερεότυπά μου έτσι τ’ όνομά μου δεν ξανάκουσα…)

Περί γάμου και συμφώνου συμβίωσης το ανάγνωσμα…

Έχεις πατήσει τα 34-35. Είσαι πλέον οικονομικά ανεξάρτητος, με σταθερή δουλειά και ένσημα, αμάξι με ηλιοροφή (που σπάνια χρησιμοποιείς γιατί παίρνεις το μετρό, παρόλα αυτά το πλένεις κάθε μέρα), βέσπα για την κίνηση, καινούριο διαμέρισμα στο Νέο Κόσμο και στεγαστικό που θα τρέχει μέχρι τα 70 σου, και visa και american και express για τα καθημερινά ψώνια στο μπακάλικο της γειτονιάς, και τηλεόραση plasma και home cinema που σου κόστισε όσο το home και ipod τελευταίας γενιάς και desperate housewives (για τις κυρίες, κυρίως) και αρχή φαλάκρας (μάλλον για τους κυρίους κυρίως).
Όλα δείχνουν φυσιολογικά…Όλα?

Η μάνα σου σε πρήζει γιατί θέλει εγγόνια και πού θα πας γεροντοπαλίκαρο και εργένης όταν δεν θα ζει αυτή να σου πλένει τα άπλυτα και να σου μαγειρεύει.
Η μάνα σου σε πρήζει γιατί θέλει εγγόνια και πού θα πας γεροντοκόρη -αυτό είναι χειρότερο κι από βρισιά- όταν θα μείνεις στο ράφι και που έβγαλα τα μάτια μου να σου ετοιμάσω προίκα μην πας ασυνόδευτη. Για να μην αναφέρω το νυφικό της γιαγιάς (που το ‘χω στη ναφθαλίνη να μην το φάει ο σκόρος) και πώς ονειρευόμουν να σε δω να το φοράς στην εκκλησία να σε καμαρώσω η έρμη νυφούλα πριν κλείσω τα μάτια μου.

Δεν τίθεται θέμα, το είπε και ο Άνθιμος, του ήρθε η επιφοίτηση: κάθε σχέση εκτός γάμου -για να μην αναφέρω την αγαμία- είναι πορνεία. Τελεία και παύλα.

-Ώστε έτσι παλιοτσούλα τριγυρνούσες με το Δημητράκη στο δημοτικό και δεν σε αποκατέστησε ποτέ! Αμ ο Μανωλάκης στο γυμνάσιο? Σε αποκατέστησε? Ούτε τους γονείς του δε φιλέψαμε μια φορα! Γιατί ο Γιώργος? Ποιος είναι αυτός ο Γιώργος που τραβιέσαι μαζί του από τα 20? Ήρθε ποτέ να σε ζητήσει απ’ τον πατέρα σου?
-Μαμά?
-Σα δε ντρέπεσαι κοντζαμ γυναίκα να μην έχεις παντρευεί, η γειτονιά μιλάει βρε, ο κόσμος είναι κακός, βάζει πονηρά πράγματα με το νου του…Πότε θα προλάβεις να κάνεις παιδιά, ε?
-Μαμά…Δεν θέλω να κάνω παιδιά ούτε να παντρευτώ. Και άσε τον κόσμο να λέει, πάντα έλεγε. Δεν ονειρεύομαι ότι είμαι η λευκή οπτασία με το μεταξωτό νυφικό και το δίμετρο παλικάρι δίπλα μου. Με το Γιώργο περνάμε καλά, με κάνει και ξεχνιέμαι, δεν βαριέμαι! Εξάλλου είναι και η δουλειά, δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ με οικογένεια. Δεν έχω το κουράγιο…Το μόνο που θέλω όταν γυρνάω σπίτι είναι να απλώσω τα πόδια μου στο τραπεζάκι του σαλονιού -αυτό που εσύ γυαλίζεις κάθε φορά- και να χαθώ στην τηλεόραση μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Άντε στην καλύτερη περίπτωση να περάσει και ο Γιώργος να δούμε καμιά ταινία ή να πάμε σινεμά. Ε, και 3 φορές το χρόνο επετειακά να με πηδήξει για να μην ξεχνάμε ότι τα ζευγάρια δε μοιράζονται μόνο το ίδιο τραπέζι. Έχω τους φίλους μου που με στηρίζουν. Και αν αυτοί δε θα είναι δίπλα μου στο μέλλον μία φορά, ο γκόμενος ή σύζυγος ή νταβατζής -πες το όπως θες- δεν θα είναι δέκα!

Φανταστείτε αντίστοιχη σκηνή με αρσενικό πρωταγωνιστή.

Φανταστείτε αντίστοιχη σκηνή με ζευγάρι που παντρεύτηκε για να κάνει το χατήρι των γονιών ή τέλος πάντων γιατί αυτό πίστευαν ότι είναι σωστό (ή γιατί τους άρεσε η ιδέα της γαμήλιας δεξίωσης και τα “φακελάκια” ή γιατί πλήρωνε ο μπαμπάς όσο όσο για να δει το γιόκα του ή την ασημένια του γαμπρό ή νύφη αντίστοιχα) και μετά από 2 χρόνια γάμου και ισάριθμα παιδιά αποφασίζουν να χωρίσουν κοινεί συναινέσει…Τα παιδιά προφανώς δεν ανοίκουν στο “κοινεί”.

Φανταστείτε τώρα αντίστοιχη σκηνή, αλλά με ισχύον το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης.
-Τι εννοείς ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙΣ? Ο γάμος βρε είναι ιερό πράμα, αν δεν σας δώσει την ευκή του ο πάτερ δε στεριώνει γάμος! Χωράφι είναι βρε η συμβίωση να υπογράφετε συμβόλαια?
Και τους μένει ο καημός του “με παπά και με κουμπάρο”. Αλλά ουσιαστικά το σύμφωνο δεν αλλάζει τίποτα: πάντα υπήρχε ο δήμαρχος, ο πολύ βολικός από νομικής άποψης πολιτικός γάμος, και η πολύ εκνευριστική και αναμενόμενη από κάθε άποψη γκρίνια της μαμάς.

Φανταστείτε τώρα αντίστοιχη σκηνή, με ισχύον σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης μόνο για ετεροφυλόφιλα ζευγάρια:
-Μαμά. Τραβιέμαι με το Γιώργο απ’ τα 20 γιατί τον αγαπάω και ταιριάζουμε. Και με κάνει και γελάω. Και θέλω να επισημοποιήσουμε τη σχέση μας, θέλω να έχουμε νομική υπόσταση σαν ζευγάρι και να μείνουμε μα-ζί! Γιατί ξέρω ότι θα κάνει τα πάντα για να είμαι εγώ καλά και ευτυχισμένη. Αλλά δεν μπορώ!
Και ξέρεις γιατί, μαμά? Δεν είναι Γιώργος, είναι η Γεωργία και την αγαπώ πολύ!

Φανταστείτε αντίστοιχη σκηνή και με αρσενικό πρωταγωνιστή.

3 εγκεφαλικά και 5 εμφράγματα! Γιατί όταν για κάποιο λόγο οι σχέσεις εκτός γάμου θεωρούνται εκφυλισμένες -είτε πρόκειται για στρέιτ είτε για γκέι- και το να ζήσεις μια ζωή χωρίς στεφάνια καδραρισμένα στον τοίχο -είτε επειδή δεν θες είτε επειδή δεν μπορείς να παντρευτείς- είναι κατάντια και αιτία λύπησης, τότε η αντίδραση της Εκκλησίας (το γράφω με κεφαλαίο γιατί αναφέρομαι στο θεσμό και όχι στην ουσία της έννοιας) είναι αναμενόμενη. Γιατί το να μείνεις εργένης σημαίνει αυτόματα να γεράσεις μόνος, κακομοίρης με μόνη συντροφιά καμιά δεκαριά γάτες, εφημερίδα και κουνιστή πολυθρόνα (που τρίζει πάνω στο ξύλινο πάτωμα)? Ρητορικό ερώτημα…
Επίσης, αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί η ιδιότητα του υπουργού δικαιοσύνης ως χριστιανού ορθόδοξου τον εμποδίζει να συμπεριλάβει στο σύμφωνο και τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, που από θεσμική τουλάχιστον άποψη το χρειάζονται περισσότερο. Ο κύριος υπουργός επελέχθη για να διαχειρίζεται θέματα μιας κοινωνίας που περιέχει και καθολικούς και μουσουλμάνους και άθεους και βουδιστές κοκ. Δεν απευθύνεται μόνο σε ορθόδοξους χριστανούς! Επομένως είναι τουλάχιστον άτοπο και αστήρικτο να επικαλείται ένα χαρακτηριστικό της ταυτότητάς του -όχι της αστυνομικής- για να επιβάλει μία ρύθμιση σε μία κοινωνία που στο σύνολό της δεν το περιέχει.

Προφάσεις εν αμαρτίαις, λέω έγω.

ps: Οι καταστάσεις και τα πρόσωπα που αναφέρθηκαν παραπάνω είναι προφανώς φανταστικά, εσκεμμένα υπερβολικά και γραφικά. Αυτό δεν αναιρεί φυσικά την αντιστοιχία με την πραγματικότητα.

VCDCyber Worm II

The sequel:

<and again click to view>

or view the first part.

I wonder if I could somehow print both of them..I guess it’d take ~5m of plain paper.

VCDCyber Worm I

I envy this worm…

…I really do! *sigh*

<click to view>

Corn Porn on Board.

 

Μεσάνυχτα Πέμπτης προς Παρασκευή, κυρίες και κύριοι καλημέρα σας!

Σ’ ένα καράβι, παλιό, σαπιοκάραβο προσπαθώ να βολευτώ στα απαίσια αεροπορικά καθίσματα και να ανγοήσω την διακριτική, αλλά παρούσα μυρωδιά αποβλήτων. Όχι (μόνο) ανθρώπινων.

 

Σήμερα το μεσημέρι, περί τα 300 άτομα -ίσως και λιγότερα όταν πέρασα εγώ- είχαν κλείσει τη Β. Σοφίας με αποτέλεσμα όλη η κίνηση προς Σύνταγμα να διοχετεύεται στο Κολωνάκι. Το λεωφορείο είχε μείνει πεισματικά ακίνητο στην κίνηση και μας κατέβασε στο ύψος του πολεμικού μουσείου, λίγο παρακάτω από Ευαγγελισμό.

Τρένο και μετρό μας σνόμπαραν και σήμερα μέχρι τις 5.
Οπότε? Ποδαρόδρομος.

 

Ευαγγελισμός, Σύνταγμα, περπάτημα σχεδόν ανακουφιστικό στη μέση της έρημης Πανεπιστημίου, Ομόνοια, Πατησίων ΑΕΒΕ. Για να πάρω και πάλι το λεωφορείο και να φτάσω κάπως πιο κοντά στον προορισμό (= κρύο ντους και οριζοντίωση στο κρεβάτι). Ευτυχώς σήμερα έγιναν κάποιες προσπάθειες να περιοριστεί η σκουπιδοπλημμύρα, κάπως καλύτερη η κατάσταση αλλά η μυρωδιά έχει ποτίσει το δρόμο.

 

Τα περισσότερα πεζοδρόμια είναι αποκλεισμένα και έτσι επιβάλλεται η διέλευση απ’το δρόμο. Αλλά όχι τυχαία.

1ον ελέγχεις αν έρχεται αυτοκίνητο για να αποφύγεις το καθ’όλα δυσάρεστο κοντινό τετ-α-τετ με τους σωρούς από σκουπίδια.

2ον απουσία διερχόμενου οχήματος και εάν υπάρχουν κάδοι και στις 2 μεριές του δρόμου, υπολογίζεις το λόγο
λ = (ποσότητα σκουπιδιών κάδος 1)/(ποσότητα σκουπιδιών κάδος 2)
και χωρίζεις νοητά το ευθύγραμμο τμήμα που τους ενώνει σε 2 άλλα με λόγο μηκών ίσο με λ.

3ον διασχίζειις το δρόμο ακολουθώντας την κάθετο στο ευθ. τμήμα, η οποία διέρχεται απ’το σημείο που προσδιόρισες.

 

Έχοντας έτσι εξασκήσει ψυχή τε και σώματι φτάνεις στο σπίτι εξουθενωμένος αλλά περήφανος για την πρόοδο της ημέρας και ταυτόχρονα ευγνώμων γι’ αυτήν την κατάσταση που σου δίνει την ευκαιρία προσωπικής βελτίωσης.
Πρόσω ολοταχώς για την αυτοολοκλήρωση.

 

Και από νέα, κατάφερα τελικά να φτάσω στο Νοσότρος χθες έγκαιρα για να βοηθήσω στην εκδήλωση, η οποία πήγε μάλλον ανέλπιστα καλά! Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι τα πρωινά δακρυγόνα δεν είχαν διαλυθεί και το ότι ο χώρος -για κάποιο άγνωστο λόγο- μύριζε betadin και ό,τι αυτό συνεπάγεται, ήταν μια χαρά.

 

Έχει ήδη πάει και μισή και η μπαταρία στο 59%. Σ’αυτό το άθλιο άθλιο άθλιο καράβι (F/B Lissos) δεν χαμηλώνουν ποτέ τα φώτα? Πώς να κοιμηθείς με τον προβολέα πάνω απ’το κεφάλι σου?

 

Τώρα που είπα καράβι βέβαια, βρήκα στον Πειραιά την FAQ του Λάλα. Δεν έχει καμία σχέση με τις φήμες περί φίλαθλης εφημερίδας. Είναι στο στυλ του Λάλα: παίρνει αυτός τις μεγάλες συνεντεύξεις (σ’ αυτό το τεύχος Κική Δημουλά και ο άλλος, της virgin). Και φυσικά οι ίδιες οι συνεντεύεις είναι “λαλίστικες”.
Παρατήρησα μάλιστα ότι κάνει πάνω κάτω τις ίδιες ερωτήσεις. Για παράδειγμα:
“Πείτε μου τι είναι αυτό που σφραγίζει ένα ποίημα (τραγούδι) με τη γραφή (φωνή) σας? Τι είναι αυτό δηλαδή που διαβάζοντας (ακούγοντας) ένα ποίημά (τραγούδι) σας θα με κάνει να πω ότι αυτό είναι της Κικής Δημουλά (Χαρούλας Αλεξίου)?”.
Ίδου η απορία και το δίλημμα. (Βασικά δεν είναι δίλημμα, η Χαρούλα είναι έρωτας).

Τέλος πάντων, πέρα απ’ τη γνωστή μου γκρίνια η εφημερίδα είναι οκ, δεν ήταν κάτι που έλειπε από τη free press σκηνή, αλλά οκ…αυτό. Στην τελική κανείς δεν σε υποχρεώνει να τη διαβάσεις.
Κι αυτή κυκλοφορεί Πέμπτη.

 

Με κάνει σχεδόν να αποζητώ την αγαπημένη μου, παρασκευιάτικη και ακριβοθώρητη pass to port.

 

Άλλες 6 ώρες σ’ αυτό το απόβλητο καράβι. Η μία τηλεόραση δείχνει το Μονομάχο και η άλλη κάτι με ένα κόκκινο Χ πάνω δεξιά και μία ξανθιά γκόμενα στη μέση. Γι’ αυτό χρεώνουν τόσο το εισιτήριο?
Αχ όχι, μην το αλλάξεις! Πλήρωσα τ’ ορκίζομαι!! Καλά, βάλε ΕΤ1 τουλάχιστον. Έχει κάτι εξαιρετικά παιδευτικές, κινέζικες λεσβιακές τσόντες στην κατηγορία “Κουλτουριάρικος κινηματογράφος”. Το τηλεοπτικό σινεμά της Πέμπτης.

Ακούω και κάτι που μοιάζει με Jethro Tull, αλλά βαριέμαι να κοιτάξω την playlist -η οποία είναι κλασσικά στο shuffle.

 

Το mp3 player νομίζω τα έφτυσε και επισήμως. Όχι μόνο παίρνει πρωτοβουλίες και κρυπτογραφεί τους χαρακτήρες στο μενού (μπορεί αργότερα, αν εξακολουθήσει η υποχρεωτική αυπνία, να προσπαθήσω να βρω το κλειδί), τώρα εμφανίζει και όλο τον αποθηκευτικό χώρο του 1GB κατειλημμένο από 2 albums συνολικού μεγέθους 90ΜΒ! Εκτός αν άρχισε να δημιουργεί και κρυφά αρχεία τώρα…Πρέπει να στείλω συγχαρητήρια επιστολή στην Treckstor Deutschland για τα νέα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης που εφαρμόζει. Το μόνο που του μένει είναι να φτιάνχει και cappucino.. Αν το κάνει και αυτό, το ορκίζομαι θα το βουλώσω!

 

Δεν μου άρεσε το “Αλλάζω” της Ηρώς. Πότε πια θα βγει ένας δίσκος που δεν θα είναι νερόβραστος? Βαρέθηκα τους ανώδυνους στίχους του στυλ “Θωμά είσαι σπίτι?”. Αν μπορούσα να πάω ΤΩΡΑ Χαβάη θα στο έλεγα, δεν έχω ανάγκη να το ακούω 10 φορές την ημέρα στο ραδιόφωνο! Και στην τελική ρε Θωμά, γνωριζόμαστε κι από χθες?

 

Α ρε γαμώτο, κάποιος έβγαλε μωρομάντηλα. Με ανακατεύει αυτή η μυρωδιά! Τα μωρομάντηλα είναι για να σκουπίζεις τον κώλο των μωρών, έστω και τον δικό σου, για ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ!

Τι βίτσιο κι αυτό. Εϊναι οι τύποι που τη βρίσκουν με τα Pampers και τη γόβα στιλέτο. Και στο τέλος καθαρίζονται με μωρομάντηλα.

 

Καλά, σκάω! Θα κάνω διαλογισμό και μέχρι να φτάσω στο λιμάνι θα έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος. Πιο ανεκτικός και ευαίσθητος. Και θα εκκλησιάζομαι τακτικά. Και δεν θα ξαναδιαμαρτυρηθώ για τα μωρομάντηλα, γιατί αν το σκεφτείς κατά βάθος έχουν χαλαρωτική, σχεδόν μαστουρωτική μυρωδιά.

Και μετά ξύπνησα με πονοκέφαλο και πού στο διάολο έχω βάλει αυτά τα depon….

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! / A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES? NO THANKS!

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.

Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα ‘συμβόλαιο συμβίωσης’ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό ‘συμβόλαιο’ μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους.. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια. 

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

Διαδώστε το!

 

–  

In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.

But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel’s back. 

According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership ‘contract’ EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere ‘contract’ can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.

The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less. This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.. GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION 

 

Spread it!

Βραδινή έξοδος μετά από πολύ καιρό..

 

..για να γιορτάσω το τέλος της εξεταστικής με μία φίλη.

Αφού με έστησε σχεδόν μία ώρα -κόντεψα να κάνω πιάτσα στο Μεταξουργείο- πάμε πρώτα στο κλασσικό: Αρχάγγελος. Κόσμος πολύς, κόσμος καλοοός και παραδόξως ωραία μουσική. Προφανώς έλειπε η μελαχρινή dj..

Όπως ήταν αναμενόμενο είπαμε να κατηφορίσουμε με τα πόδια προς Γκάζι, για ταξί ούτε λόγος, η Πειραιώς πνιγόταν στην κάθοδο. Όπου βεβαίως, ως νέο in, mainstream και λοιπές αηδίες μέρος ήταν πήχτρα. Παρόλα αυτά, η περιοχή έχει άλλο αέρα. Industrial. Ήθελα να πάρω φώτο τις φωτισμένες καμινάδες της Τεχνόπολης με φόντο το μισοφέγγαρο, αλλά είχε τελειώσει η μπαταρία του κινητού.

Πήραμε λοιπόν με τη σειρά όλα τα γνωστά αμαρτωλά μαγαζιά για να διαπιστώσουμε ότι τελικά το Arroyo κατέβασε ρολά! Στο Almaz δεν χωρούσες να περάσεις, περάσαμε από S-cape (Army Academy -αυτό το παραλλακτικό με αγριεύει, αλλά μάλλον είναι πολύ ωραίος χώρος) για να καταλήξουμε να ρίχνουμε κορώνα-γράμματα μπροστά από το Sodade -αναρωτιέμαι γιατί τα αγόρια της εισόδου μας κοιτούσαν περίεργα- επειδή δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε: Noiz ή Όναρ? Ιδού η απορία.

Τελικά αποφασίσαμε ότι το underground περιβάλλον δεν μας σήκωνε και καταλήξαμε στο Noiz. Όπου επίσης γινόταν χαμός. Ο κόσμος ήταν τόσο διαφορετικός, από (πολλές) γυναίκες -μόνες ψάχνουν- μέχρι κάνα-δυο ζευγάρια straight, ζευγάρια gay, άντρες που είχαν έρθει να πάρουν μάτι και το έκαναν τόσο μα τόσο απροκάλυπτα. Η μουσική ήταν ως συνήθως εχμ…χορευτική, με ορισμένες καλές εμπνεύσεις. Αλλά τελικά, κατά τις 3.30 είχαμε στριμωχτεί τόσο πολύ που δεν μπορούσαμε να χορέψουμε, οπότε δεν είχαμε λόγο ύπαρξης εκεί. 

Το μαγαζί είναι γεμάτο Παρασκευοσάββατα και έχει φυσιολογικό κόσμο τις καθημερινές. Αλλά αφού μαζεύει τόσο κόσμο, και είναι που είναι ουσιαστικά το μοναδικό club της Αθήνας που απευθύνεται κυρίως σε γυναίκες ε, κάνε κάτι γι’ αυτό κυρά μου. Επέκτεινέ το ή πήγαινε σε άλλο, μεγαλύτερο χώρο. Δεν είναι δυνατόν να πληρώνεις είσοδο και να μη χωράς να κουνηθείς μέσα! Νομίζω κάτι ανάλογο έχει γράψει και η Queerdom σε ένα post της.

Τέλος πάντων, ωραία περάσαμε.. Για να δεις, Teo, τι έχασες! :-P 

Eat my Apple!

That’s my brand new white macbook.

Plus, a neighbor of mine happens to have an unprotected wireless internet connection.

I’m sooo fixed.   

Drop D Tuning.

Είμαι πτώμα και στα όρια νευρικού κλονισμού. Παρακαλώ απομακρυνθείτε σε απόσταση τουλάχιστον 1km.

Τέλος εξεταστικής σήμερα και γύρισα σπίτι με φοβερή ημικρανία και τάσεις αυτοκαταστροφής (Artech, πότε θα πάμε στο Βρεττό?). Νιώθω τόση ένταση που ενώ ξαπλώνω και κλείνουν τα μάτια μου, δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Επίσης δεν μπορώ να πάρω αποφάσεις του στυλ “Τι θα κάνω αύριο”, ενώ η απάντηση είναι multiple choice, και μόνο η προσπάθεια να αποφασίσω τσουρουφλίζει τη φαιά ουσία που έχει επιβιώσει. Αναλώθηκα φαίνεται στην έρευνα για λάπτοπ, το οποίο θεού, καιρού, ασφαλιστικού και λοιπών παραγόντων θέλοντος θα αποκτήσω εντός 14h.

Επίσης, η κακοτυχία με κυνηγάει (βασικά εγώ την έχω πάρει από πίσω). Άφαντα τα εισητήρια για τη συναυλία της Δευτέρας στο Μέγαρο Μουσικής (βλ. Πυλαρινός + Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής ΕΡΤ, Νταλάρας, Θηβαίος, Ασλανίδου κ.α.). Κρίμα γιατί πολύ θα γούσταρα ένα μουσικό ξέσπασμα.

Tα νέα της πρωτεύουσας είναι πάνω-κάτω τα ίδια, με τη μικρή λεπτομέρεια ότι πήξαμε στη σκουπιδοσακούλα: η Αθήνα ζέχνει και οι σκουπιδομαζώχτρες θα κάνουν απεργία μέχρι την Κυριακή -ενώ ικανοποιήθηκαν τα βαρέα και ανθυγιεινά αιτήματά τους- έτσι, για να μπει καλά στο πετσί μας η μπόχα.
Μάζεψα και σήμερα τις καθιερωμένες AV & LiFO (αύριο ελπίζω να βρω pass-to-port-), τις έγδυσα απ’τα εξώφυλλά τους και τις στοίβαξα αδιάβαστες δίπλα μου. Ή μάλλον λάθος: διάβασα ένα-ένα όλα τα θεατρικά έργα που παίζονται για να καταλήξω σε 4 υποψήφια:
1. Ο ήχος του όπλου
2. Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ
3. Λεωφορείον ο Πόθος (στο πιο κλασσικό)
4. Η μέθοδος Gronholm (που είναι και το επικρατέστερο)

Το τελευταίο αναφέρεται στην εν λόγω μέθοδο, η οποία χρησιμοποιείται από τις πολυεθνικές για το ξεσκαρτάρισμα και την τελική επιλογή των υποψηφίων εργαζομένων. Ίσως θα έπρεπε να επιλέξω κωμωδία, ή έστω σατυρικό δράμα, αλλά μια ψυχή που είναι να βγει.. Έχω και καιρό να πάω θέατρο…
Btw1: Το bug παίζεται ακόμα στο Επί Κολωνώ (έλεγα να πάω εκεί απ’ το Νοέμβρη!) Btw2: Για ενημέρωση θεάτρου κάντε συνδιαστική AV + LiFO -δεν έχουν τα ίδια θέατρα!

ps: I’m fucking Ben Affleck .