Οπωσδήποτε παράθυρο!

(η φωτο είναι τελείως άσχετη με το ποστ) 

Μπαίνω σε ΜΜΜ. Είμαι τυχερή, δεν είναι πήχτρα. Διαλέγω θέση.
Οπωσδήποτε παράθυρο.
Στο λεωφορείο γιατί μ’ αρέσει να χαζεύω τα φώτα, την κίνηση και τις φάτσες. Ειδικά όταν έχει κίνηση. Ειδικά όταν δε βιάζομαι.
Σε άλλους αρέσει το παράθυρο γιατί τους χαζεύουν απ’ έξω. Σα να φοράς μπλούζα που να λέει “Look At ME!”.
Σε κάθε περίπτωση όμως απολαμβάνεις την τσάρκα σου στην Αθήνα, κατά προτίμηση νύχτα, χωρίς το άγχος του αυτοκινήτου ή την υποχρέωση να υπομένεις τις άθλιες μουσικές επιλογές του ταξιτζή.

Στο μετρό για να βλέπω τους επίδοξους επιβάτες να τρέχουν να προλάβουν το τελευταίο “τουτ”. Ω, τι ευχαρίστηση να τους βλέπεις να το χάνουν στο τσακ, λαχανιασμένοι, έχοντας μόλις κατρακυλήσει με χίλια τις κυλιόμενες (τι εκνευριστικοί αυτοί που στέκονται χαλαρά στ’αριστερά και δε σ’αφήνουν να ξεγλωσσιστείς με την ησυχία σου!). Εκτός φυσικά αν είσαι ένας από αυτούς. Τότε δεν έχει καθόλου πλάκα.

Το άλλο σημαντικό πλεονέκτημα του παραθύρου στο μετρό/ΗΣΑΠ είναι ότι λειτουργεί σαν καθρέπτης. Άνθρωπος είσαι, βρε αδερφέ, θες να χαζέψεις τον απέναντί με την ησυχία σου, αλλά η διαγωγή σου απαγορεύει διά ροπάλου τα αδιάκριτα βλέμματα. Οπότε το γυρνάς στο τζάμι, δήθεν χαμένος στη μετάφραση και απολαμβάνεις τη θέα.
Μετά ξεκατινιάζεσαι με την ησυχία σου για την κούκλα/ο (και αχ πώς με κοίταζε) ή το φρικιό που καθόταν απέναντί σου (και “τρωγόσουν” να ρωτήσεις τι gel φοράει).
Είναι μάλιστα επιστημονικά διαπιστωμένο ότι οι πιο μεγάλοι έρωτες ξεκίνησαν μέσω αυτών των παραθυροβλεμμάτων.

Στο τραμ φυσικά δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να μιλάμε για παράθυρα, ούτε καν για κάθισμα. Οπότε απλώς το προσπεράω.

“Οπωσδήποτε παράθυρο, να βλέπω έξω να χαμογελώ“, λέει η Τσανακλίδου.
Διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως!
Δεν υπάρχει περίπτωση να κοιτάξεις έξω απ’το παράθυρο και να χαμογελάσεις -εκτός ίσως αν δεις τον εαυτό σου στην αντανάκλαση, αλλά εκεί προκύπτουν ζητήματα αυτοεκτίμησης που είναι εκτός θέματος. Μπορείς όμως να ονειροπολήσεις με την ησυχία σου ή  να καταπιαστείς με τα παραπάνω ευγενή αθλήματα.

ΥΓ1: Στην ιδανική περίπτωση είναι άδειο το απέναντι κάθισμα και απλώνεις τα πόδια σου.
ΥΓ2: Δεν κάθεσαι παράθυρο γιατί βαριέσαι να σηκώνεις το διπλανό σου (που συνήθως φοράει ακουστικά-ψείρες και πέρα βρέχει) για να περάσεις.
ΥΓ3: (άσχετο) Η ατάκα της εβδομάδας: “Έλα, στο σταθμό του μετρού Αττική είμαι”, από μεσήλικη κυρία στο μετρό. Περίμενε στην πιάτσα των ταξιών.
ΥΓ4: Εξακολουθώ την αγωγή του 1g/12h συνδιασμένης αμοξυκιλλίνης και κλαβουλανικού οξέος. Προσθέστε το στα ελαφρυντικά μαζί με το νεαρό της ηλικίας και το πένθος για το Χριστόδουλο.

Λολ.

Είμαι Καρκίνος με ωροσκόπο Ζυγό

 

…αλλά στην πραγματικότητα νιώθω Διδυμοκαρκίνος με ωροσκόπο Σκορπιοτοξότη.

Δεν είμαι ούτε φιλικό, ούτε ισορροπημένο άτομο. Δεν μου αρέσει να ακούω τις γνώμες των άλλων, ούτε να τους συμβουλεύω. Το ζωδιακό σύμπαν περιστρέφεται γύρω μου και σ’όποιον αρέσει.
Με την πανσέληνο μεταμορφώνομαι σε άνθρωπο, αλλά η μεταμόρφωση είναι παροδική.
Τρέφομαι με τις σκέψεις των ανθρώπων και -σε περίοδο δίαιτας- με τους ίδιους τους ανθρώπους.
Η Αφροδίτη είναι στον 7ο οίκο μου, αλλά δεν την προσκάλεσα εγώ. Κάνω κολλητή παρέα με τον Άρη και τον Ερμή, αλλά μόνο όταν είναι ανάδρομος, τις άλλες μέρες είναι απίστευτα φλύαρος.
Επικοινωνώ δορυφορικά με το σύμπαν, αλλά δε συνομωτεί υπέρ μου όταν θέλω πολύ κάτι.
Πίνω τον καφέ μου στον Δία, πετάγομαι μέχρι τον Ουρανό για κινέζικο και sushi και για clubbing στον κοντινότερο κομήτη. Όλο και κάποιος περνάει από ‘κει.
Όταν βαριέμαι παίρνω τηλέφωνο την κολλητή μου στον Marduk, αλλά πληρώνω υπεραστικό οπότε..Καταλήγω πάντα στη λύση ανάγκης: τον πλανήτη Google με άμεση χρέωση στην πιστωτική. Και 12 άτοκες δόσεις. Και επιστροφή χρημάτων. Shopping therapy και Σια ΟΕ.

Περαστικά σας.

Επισήμανση.

Σχετικά με το προηγούμενο ποστ κτλ.

Δεν είμαστε υπέρ της δημιουργίας παράταξης, αν είναι δυνατόν! Αυτό φάνηκε μάλλον να ενοχλεί τους περισσότερους.
Όσο για σταντ, ίσως. Δεν βρίσκω λόγο να μην υπάρχει σχετική εφημερίδα ή φυλλάδιο.
Αυτό που με εκνεύρισε ήταν η στάση πολλών “συναδέλφων” -πάρα πολλών!- και οι απόψεις που εκφράστηκαν. Ήταν απελπιστικά αφελείς, εγωιστικές και προκλητικές. Τόσο που πολλές φορές δεν μπήκα καν στον κόπο να απαντήσω.

Τέλος πάντων, ήταν μια καλή δοκιμή. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και εποικοδομητική ίσως και αναμενόμενη.
Η συζήτηση στο forum ήταν απαράδεκτη κοκ. Ακριβώς όπως το περιμέναμε δηλαδή. Γι’ αυτό και μάλλον σωστά διεγράφη από τους διαχειριστές. Είχε ξεφύγει τελείως απ’το θέμα, αν και οι αναγνώσεις αυξάνονταν με ραγδαίο ρυθμό.

Θα το ξαναπώ: υπάρχει η ανάγκη, δεν έχει βρεθεί ο τρόπος γιατί αναφερόμαστε σε εξαιρετικά λεπτές ισορροπίες. Και επειδή απευθυνόμαστε κυρίως σε προβλέψιμους και άκαμπτους ανθρώπους. Η επιστήμη θέλει φαντασία. Και η φαντασία προϋποθέτει ανοιχτό μυαλό. Πώς στο καλό συμβιβάζονται?

Gay & Λεσβίες στα πανεπιστήμια? Μπα..αποκλείεται!

Άρθρο της Φιλίππας Διαμάντη που δημοσιεύτηκε στη δεκαπενθήμερη εφημερίδα CITY UNCOVERED (βλ. info στο τέλος του post), τεύχος #27:

Η πραγματικότητα που επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια μεταξύ των φοιτητών/τριών είναι η προβολή της ετεροφυλοφιλίας ως της μίας και μοναδικής σεξουαλικότητας που υπάρχει και κυριαρχεί. Ενώ τα πανεπιστήμια σφύζουν από γκέι και λεσβίες φοιτητές και φοιτήτριες, η σεξουαλικότητά τους αποσιωπάται, ο ερωτικός τους προσανατολισμός προσπερνάται από τους υπόλοιπους/ες φοιτητές/τριες και αναδύεται μόνο στις κουτσομπολίστικες συζητήσεις στα τραπεζάκια του κυλικείου και στα πολιτικά τραπεζάκια που είθισται να στολίζουν τα πανεπιστήμιά μας.”Μπας και ο τάδε είναι?”
“Λες να το πάει το γράμμα η δείνα?”

Και συνεχίζονται οι εικασίες, τα κακεντρεχή σχόλια για την εμφάνιση και το περπάτημα του “τάδε” και της “δείνα”, αλλά ποτέ δε σε ρωτάνε στα ίσια, κι εσύ δεν τους το λες στα ίσια. Προτιμούν να πιστεύουν ότι είσαι ασεξουαλικός/η, αντιερωτικός/η, ενώ εσύ κάθεσαι στο τραπεζάκι του κυλικείου σου και ξεγυμνώνεις με τα μάτια σου όλες τις γκόμενες που περνάνε!
Που να το ήξεραν…

Το θέμα όμως αγαπητή και αγαπητέ συμφοιτητή και συμφοιτήτρια είναι να το μάθουν. Μόνο έτσι θα σε δουν, θα σε αναγνωρίσουν, θα πάψουν να σε ακυρώνουν ή να επιλέγουν μονόπλευρα την προσωπικότητά σου.
Να λοιπόν ένας χώρος για να κάνεις άλλη μια φορά το coming out σου σε όσους/όσες δε θέλουν να δουν τη ομοφυλοφιλία σου, σε όσους/όσες το υποψιάζονται αλλά κωλώνουν να σε ρωτήσουν κι εσύ φοβάσαι να τους το πεις, στους συμφοιτητές/τριές με τους/τις οποίους/ες κάθεσαι και πίνεις με τις ώρες καφέ στο κυλικείο, στου φίλους/ες που συζητάτε για της εξεταστική και κάνετε μαζί τις εργασίες για τα εργαστήρια, στους/στις πολιτικούς/ες συντρόφους/ισσες που μοιράζεστε το ίδιο σταντ στη σχολή, σε όλους και όλες αυτούς και αυτές που σε πρήζουν με τα γκομενικά τους και εσύ απλά σιωπάς.

Δηλώνοντας τις ερωτικές σου προτιμήσεις και τον σεξουαλικό σου προσανατολισμό στο πανεπιστήμιο όπου περνάς τα τέσσερα έως εφτά καλύτερα χρόνια της ζωής σου, κάνεις εν τέλλει ορατή την ομοφυλοφιλία σου βρε άνθρωπε, οχυρώνεσαι, ενδυναμώνεσαι και ξέρεις τι θα αντιμετωπίσεις αύριο μεθαύριο και στον εργασιακό σου χώρο. Βλέπεις τους ρατσιστές/τριες, τους ομοφοβικούς/ες, όμως επιτέλους όταν αρχίζει το coming out, δεν έχει τελειωμό!
“και εσύ?…και ο άλλος? Και αυτή?” και κάπως έτσι γίνονται τα βήματα για την κοινωνική μας ορατότητα ξεκινώντας από τους χώρους κοινωνικοποίησής μας.

Ένα ακόμη παράπονο που έχω από τα πανεπιστήμιά μας είναι η απουσία σταντ (τα λεγόμενα πολιτικά τραπεζάκια που παρελαύνουν σε όλα τα απνεπιστήμια με άλλοτε πολύχρωμες αφίσες και άλλοτε με μονόχρωμες ανάλογα με τον πολιτικό προσανατολισμό) από ομοφυλόφιλους/ες ή κάποιες πρωτοβουλίες κατά της ομοφοβίας.
Αυτό είναι το βήμα δεύτερον. Αφού έχουμε κάνει το coming out μας στα ΑΕΙ και ΤΕΙ μας και αφού ως φοιτητές/τρες έτσι κι αλλιώς συνδικαλιζόμαστε και έχουμε άποψη επί παντός επιστητού (πολιτική, υγεία, ρατσισμός, ασφαλιστικό κλπ), γιατί να μη στήσουμε κι εμείς οι γκέι και οι λεσβίες το τραπεζάκι μας για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας και να παρουσιάσουμε τα ζητήματά μας?

Το παράδειγμα της Μυτιλήνης όπου συγκροτήθηκε η Πρωτοβουλία Κατά Της Ομοφοβίας πέρυσι το Μάη με τη συμμετοχή γκέι, λεσβιών, αμφί, τρανς καθώς και αριστερών και αντιεξουσιαστών φοιτητών/τριών του Πανεπιστημίου Αιγαίου, αποτελεί πολύ καλό πρότυπο προς μίμηση. Σταντ τα οποία ενδεικτικά θα περιλαμβάνουν έντυπο υλικό από διάφορες ομάδες (ΛΟΑ, ΟΛΚΕ, Athens Pride) καθώς και τη δεκαπενθήμερη εφημερίδα για τον σεξουαλικό προσανατολισμό, CITY UNCOVERED, θα ήταν πολύ καλή αρχή προς ενημέρωση του γκέι κοινού, αλλά και του στρέιτ κοινού που δεν μας βλέπει ή δεν θέλει να μας δει. Επίσης, τα αυτοκόλλητα της ΛΟΑ που αναγράφουν συνθήματα όπως “ο πόθος μας διεκδικεί ύπαρξη και λόγο, 100% ίσα δικαιώματα” θα μπορούσαν κάλλιστα να στολίσουν τα ψυχρά μας αμφιθέατρακαι να δώσουν λίγο χρώμα ουράνιου τόξου στα άχαρα πανεπιστήμιά μας.
Άντε, ξεκινάμε μετά τις Χριστουγεννιάτικες γιορτές! Άσε, που αν βγουν και οι ακαδημαϊκοί/ες από την ντουλάπα, ποιος μας πιάνει! [...]

Ευχαριστώ τη City Uncovered για την ευγενική παραχώρηση του άρθρου. TS.

Info:
City Uncovered (Ανοχύρωτη Πόλη) - Δεκαπενθήμερη εφημερίδα για το σεξουαλικό προσανατολισμό.
Περισσότερες πληροφορίες για περιεχόμενο και σημεία διανομής εδώ: http://cityuncovered.blogspot.com

Hearts in Athens - Η καρδιά της Αθήνας χτυπάει στους δρόμους της

Από σήμερα, Δευτέρα 21/1 ξεκινάει η έκθεση “Hearts in Athens”.
Περισσότερες από 60 καρδιές-γλυπτά από μέταλλο και fibreglass, φιλοτεχνημένα από επώνυμους και μη καλλιτέχνες, είναι εκτεθειμένες στα μάτια των περαστικών.
Πιστέψτε με, είναι εξαιρετικά αναζωογονητικό να ανακαλύπτεις και μία νέα καρδιά ενώ πχ. περιμένεις το λεωφορείο ή πας τρέχοντας στη δουλειά. Σου φτιάχνει το κέφι..Η συγκεκριμένη έκθεση γίνεται στα πλαίσια της υπαίθριας διοργάνωσης Hearts in the World. Το 50% των εσόδων από τις δημοπρασίες των ελληνικών έργων θα διατεθούν για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Κάθε καρδιά υποστηρίζεται από κάποιον χορηγό και τοποθετείται σε επιλεγμένα -κεντρικά- σημεία της πρωτεύουσας.

Η Hearts in Athens -μάλλον η μεγαλύτερη φετινή υπαίθρια έκθεση- είναι αντίστοιχη των περυσινών αγελάδων -Athens Cow Parade, και για να είμαι ειλικρινής προτιμούσα το εκείνο το κόνσεπτ. Όπως και να το κάνουμε, οι αγελάδες είχαν άλλο prestige, άλλον αέρα..

Κάθε φορά, λοιπόν, που σε ανύποπτο χρόνο θα βρεθείτε face-to-face με μία γιγάντια καρδιά πείτε

 “Σ’αγαπώ καρδιά μου!”

και συνεχίστε το τρέξιμο. Το λεωφορείο δεν περιμένει κανέναν, ούτε καν τις ευαίσθητες καρδιές…

Info:
www.heartsinathens.gr

HP Music Contest

 

H Hewlett Packard οργανώνει μουσικό διαγωνισμό με τίτλο:

“Σχεδιάστε την προσωπική σας ζωή” 
(τώρα γιατί εμένα ο τίτλος μου φαίνεται άσχετος με το περιεχόμενο?)

Θέλετε να ροκάρετε σαν αστέρας; Θέλετε να ακουστεί η μουσική σας; Τότε, εδώ είναι η ευκαιρία σας να βρεθείτε στο μουσικό στερέωμα με τον παγκόσμιο διαγωνισμό «HP Design Your Personal Life».
Απλά εγγραφείτε για να ανεβάσετε το πρωτότυπο μουσικό σας κομμάτι και παρακινήστε την οικογένειά σας και τους φίλους σας να σας ψηφίσουν! Τα πρώτα 5 μουσικά συγκροτήματα, που θα πάρουν τους περισσότερους ψήφους θα ανέβουν στη σκηνή σε μια ζωντανή εκδήλωση στο Fuzz Club στις 31 Ιανουαρίου 2008. Η εκδήλωση που θα παρακολουθήσουν διασημότητες θα πραγματοποιηθεί σε 4 πόλεις: στην Αθήνα, στο Ντουμπάι, στην Κωνσταντινούπολη και στο Γιοχάνεσμπουργκ και θα μεταδίδεται σε πραγματικό χρόνο μέσω δορυφόρου εδώ, σ’ αυτές τις ιστοσελίδες.

Με βάση τις ψήφους των θεατών, πέντε τυχερά μουσικά συγκροτήματα θα έχουν την ευκαιρία να παίξουν επί σκηνής στο τελικό σόου στις 31 Ιανουαρίου 2008 στο Fuzz Club όπου θα αναδειχτεί ο τελικός νικητής που κερδίσει από ένα HP Pavilion Notebook PC και μια αποκλειστική διαφημιστική εκστρατεία online, διάρκειας 2 εβδομάδων όπου θα προβάλλεται το συγκρότημα και η μουσική του που βραβεύτηκε. Κανείς απ’ τους 5 φιναλίστ πάντως δε θα φύγει με άδεια χέρια, αφού όλοι θα πάρουν από ένα HP iPAQ 514 Voice Messenger με δυνατότητα φωνητικής εντολής αποκλειστικά από τη ΗΡ. Ο τελικός νικητής θα ανακοινωθεί την 1η Φεβρουαρίου 2008.

Λοιπόν, τι περιμένετε; Ανεβάστε τη μουσική σας τώρα στην ιστοσελίδα, παρακινείστε τους φίλους και την οικογένειά σας να σας ψηφίσουν και γράψτε τη μουσική σας ιστορία…

Οπότε…Αν ασχολείστε με τη μουσική, έχετε μεγάλο σόι (κυρίως) και ψάχνεστε γενικά, ανεβάστε τη μουσική σας εδώ: www.designyourpersonallife.com.

Σάλτσα λεμονιού.

    

Τι μαθαίνει κανείς..
Υποκατάστατο λεμονιού! Ελληνικής παραγωνής μάλιστα.
Προσέξτε τα συστατικά.
Νομίζω θα προτιμήσω το καλό, παραδοσιακό ξύδι, δεν είμαι φαν της ταρτραζίνης.

Με αγάπη, από το εστιατόριο του ΕΜΠ.

The Daily Sparrow

Βρέχει. Ωραία.
Είναι ωραίο να βρέχει όταν πας για ύπνο, γιατί σε νανουρίζει.
Δεν είναι καθόλου ωραίο να βρέχει όταν πρέπει να ξυπνήσεις απ’τις 7.00, να αλλάξεις μετρό και λεωφορείο, να περπατήσεις 20′ για να φτάσεις καθυστερημένα στη δουλειά, σχολή κτλ. Είναι σκότωμα!

Ομπρέλα. Ωραία.
Δεν είναι ποτέ στην τσάντα όταν πρέπει. Μόνο όταν έχει λιακάδα.
Ευτυχώς υπάρχουν και οι Άγιοι της Ομπρέλας στις εισόδους/εξόδους του μετρό. Πάρτε κόκκινη με άσπρες βούλες, αμάν πια αυτή η κινούμενη μαυρίλα (κι εγώ μαύρη έχω ).

Βήχω. Ωραία.
Η μισή Αθήνα βήχει..Η άλλη μισή αναρρώνει απ’το βήχα. Τώρα πλάκωσαν και οι ιώσεις. Το ένα μου ρουθούνει ‘τρέχει’ ακατάπαυστα..

OralB Pulsar. Ωραία.
Είναι ωραίο να αγοράζεις καινούρια οδοντόβουρτσα, κατά προτίμηση σε έντονο, φωσφοριζέ χρώμα. Για κάμποσες μέρες πλένεις ευχάριστα τα δόντια σου.
Δεν είναι ωραίο να πλένεις τα δόντια με βουλωμένη μύτη. Πνίγεσαι με την οδοντόκρεμα.

Save Earth. Έκτακτα.
Είναι ωραίο να αποκτάς οικολογική συνείδηση. Προσπαθώ να πείσω κόσμο να βάλει λάμπες οικονομίας -έχουν καλύτερο φως- και τους διαχειριστές να φυτέψουν γκαζόν στις ταράτσες. Άνθρωποι ελευθέρας βοσκής..
Δεν είναι ωραίο να κάνεις βόλτες στη γειτονιά με τη σακούλα της ανακύκλωσης στο χέρι, ψάχνοντας για τους μπλε κάδους ενώ βρέχει και βιάζεσαι. Ή μάλλον, γενικά δεν είναι ωραίο..

Free Press. Οκ.
Είναι ωραία η Athens Voice* και η Metro.
Δεν είναι (τόσο) ωραία η LiFO και η CityPress.

ps1: Γιατί γίνονται ακόμα εκδηλώσεις στο θέατρο Badminton? Δύσκολη η πρόσβαση χωρίς ΙΧ, μηδαμινή ορατότητα από τις πίσω θέσεις. Please!

ps2: Το παραπάνω παραλήρημα διαβάζεται πιο ευχάριστα με soundtrack από Ευσταθία. “Μποτιλιάρισμα” κοκ. Μικρά, απλά και καθημερινά.

ps3: (άσχετο) Είναιεξαιρετικάεθιστικότοναγράφειςχωρίςκενά.Μηντοδοκιμάσετεανδενείστεπροετοιμασμένοι
νασαςκάνουνblockόλεςσαςοιεπαφέςστοMSN.

*Πήγε κανένας στα εγκαίνια της έκθεσης των εξωφύλλων της AV στο μουσείο Μπενάκη, χθες? Θα έπαιζε, λέει, πιάνο ο Κραουνάκης και θα γιόρταζε -παρεμπιπτόντως- το “χρυσωμένο” δίσκο του.

Από τοίχο κάπου στο Μεταξουργείο:

Δεν μπορούμε να ξυπνήσουμε?
Πρέπει αιώνια, αγαπητοί φίλοι, να πεθαίνουμε στον ύπνο μας?

Είναι καλύτερο να πεθαίνεις ξύπνιος?

Κραουνάκης+Σπείρα-Σπείρα στην Αθηναϊδα.

“Πόσο σ’αγαπώ…Επιθεώρηση”

1. Ο χώρος:
Ο πολυχώρος Αθηναϊς αποτελεί από μόνος του έναν καλό λόγο να τρέχετε μέχρι το Βοτανικό βραδιάτικα…είτε γουστάρετε τον Κραουνάκη και τη Σπείρα είτε όχι.

Εντυπωσιακή αρχιτεκτονική, βιομηχανική αισθητική, προσεγμένοι και διαφορετικοί χώροι. Πολλές επιλογές και διαθέσεις σε ένα συγκρότημα. Με λίγα λόγια, ο ορισμός του “πολυχώρου”.

2. Το δια ταύτα:
Στη μουσική/θεατρική σκηνή οργώνει ο Κραουνάκης και η ομάδα του. Μια 2ωρη και κάτι, non-stop, άρτια μουσικά παράσταση.

Όνομα κράτησης στο γκισέ και παίρνεις το εισιτήριο.

Δύσκολα θα βρείτε θέση, πάρτε τηλέφωνο τουλάχιστον 1 μέρα πριν, αλλά μην ζητήσετε πρώτο τραπέζι πίστα…πολύ απλά δεν υπάρχει!

Η αίθουσα είναι μικρή, αμφιθεατρικά διαμορφωμένη με -ορατή και από τις τελευταίες θέσεις- “ανισόπεδη” σκηνή, ενιαία καθίσματα και πάγκο για τα ποτά.
Στην υποδοχή τα παιδιά της Σπείρας, ντυμένα με άσπρα μπουρνούζια (!), κέφι και πολλά αστεία.
Το σέρβις γρήγορο, αλλά ό,τι πάρετε είναι έξτρα. Tip: προμηθευτείτε ξηρούς καρπούς από το κυλικείο της εισόδου

Στις 10 παρά τα φώτα χαμηλώνουν και το μαύρο πιάνο κυριαρχεί στη σκηνή. Η Σπείρα ανεβαίνει, ακολουθεί περνώντας αναμέσα απ’το κοινό ο Κραουνάκης.
Τραγούδια και μουσικές απ’το πλούσιο ρεπερτόριό του, όμορφες διασκευές και μίξεις, αρκετά oneman-shows από όλα τα παιδιά, χορός και θεατρικότητα.
Με μία λέξη: Cabaret!

Καυστική η κριτική στα πρόσωπα και τα γεγονότα της επικαιρότητας, άλλοτε αρκετά καλή, άλλοτε μάλλον αδιάφορη (αν καταφέρεις βέβαια να “πιάσεις” κάτι μέσα απ’τις -απαραίτητες?- τσιρίδες και κακή άρθρωση αρκετών απ’τα παιδιά).
Ο μαέστρος όπως πάντα πληθωρικός, αλλά ταυτόχρονα πολύ διακριτικός, ήταν (είναι και θα είναι) το σημείο αναφοράς για τη Σπείρα.

Πιάνο, ακκορντεόν, κρουστά και μπάσο στην εξαιρετική ορχήστρα, κλαρίνο η Δάφνη της Σπείρας με τη φωνάρα.

Το κοινό ποικιλόμορφο, όλες οι ηλικίες, αρκετά ενθουσιώδες. Γνωστές φάτσες, ακούστηκαν και πειράγματα. Γενικά μια χαλαρή και παρεϊστικη διάθεση, αρκετό αβίαστο γέλιο (σ’αυτό συνέβαλλε και το μέγεθος του χώρου). 

ΓΕΝΙΚΑ: Η παράσταση είναι ένα πολύχρωμο show, με έντονο όμως (κυρίως υπαρξιακό) προβληματισμό που στον παρουσιάζουν με ιδιόρρυθμο, σχεδόν hardcore (νομίζω αυτή είναι η ιδανική λέξη) τρόπο.

♥ Να το δείτε γιατί: σας αρέσει -και αντέχετε- το στυλ του Κραουνάκη, έχει εξαιρετική μουσική, είναι κοντά στο Γκάζι, αρχίζει νωρίς.

♦ Να το αποφύγετε γιατί: είναι ακριβό, σας ενοχλούν οι gay αναφορές και παρουσίες -είναι αρκετές. Επίσης αν θέλετε να πάτε κάπου μόνο για να διασκεδάσετε (εκεί κοντά γαυγίζει η Κοκκίνου).

Μου άρεσε. Δε με συγκλόνισε (αν και είχε τις προϋποθέσεις), αλλά μου άρεσε.
3/5 (τγία στα πέντε) .

Info:
Πολυχώρος Αθηναϊς, Καστοριάς 34-36, Βοτανικός
“Πόσο σ’αγαπώ…Επιθεώρηση”
Ώρα έναρξης: 21:30 Πέμπτη-Σάββατο, 20:30 Κυριακή
Είσοδος €30 (φοιτητικό €15, λαϊκή €22) χωρίς ποτό